Odpowiedzialność za wypadki

Zagadnienie zbiegu norm odpowiedzialności kontraktowej 1 deliktowej ma doniosłe znaczenie praktyczne. S k u t ki bo¬wiem zastosowania bądź jednej, bądź dru¬giej podstawy odpowiedzialności są różne. Odmiennie kształtują się tu zasady odpowiedzialności. Przy czynie niedozwolonym odpowiedzialność uzasadnia wszelka wina, a zatem nawet najlżejsza (chyba że inaczej stanowi prze¬pis szczególny). Natomiast odpowiedzialność kontraktowa wy-maga w niektórych wypadkach rażącego niedbalstwa, zaś w drodze umownej może być ograniczona nawet do rozmyśl¬nego wyrządzenia szkody (art. 473 k.c). W pewnych zaś sy¬tuacjach odpowiedzialność deliktowa może w ogóle nie opie¬rać się na zasadzie winy, lecz na zasadzie ryzyka lub słusz¬ności. Odmiennie rozkłada się również ciężar dowodu. Artykuł 415 k.c. wkłada na poszkodowanego obowiązek udowodnienia winy, podczas gdy art. 471 k.c. wprowadza domniemanie winy dłużnika. Inne są okresy przedawnienia i odmienny może być po¬czątek jego biegu (art. 442 k.c. i art. 120 k.c). Odmienny może być sposób wynagrodzenia szkody, skoro zadośćuczynienie za krzywdę wchodzi w grę tylko przy de¬liktowej odpowiedzialności na osobie (art. 445 k.c). Odmiennie kształtuje się też solidarność. Odpowiedzialność deliktowa nie ulega poza przepisami szczególnymi prekluzji, którą zna od¬powiedzialność kontraktowa dla stosunków pracy (art. 473 k.z. w związku z art. XII przep. wprow. k.c). Odmiennie kształtuje się odpowiedzialność za inne osoby. Przy szkodzie kontraktowej dłużnik odpowiada w pełni za działanie lub zaniechanie osoby, której zlecił wykonanie zo¬bowiązania (art. 474 k.c); węziej ujmuje to zagadnienie odpo¬wiedzialność deliktowa w art. 429 i 430 k.c. Są również i róż¬nice natury procesowej (np. art. 321 i 381 k.p.c), odmiennie może się kształtować zagadnienie kosztów sądowych.