Orzecznictwo powypadkowe

Krew do badania na zawartość alkoholu należy pobrać w sposób jałowy Oznacza to, że krew na drodze z naczynia krwionośnego (najczęściej jest to żyła łokciowa, którą się nakłuwa) do naczynia, w którym ma być prze­chowywana (probówka, buteleczka, ,,venula", rurka włosowata Widmar­ka) nie może zetknąć się z jakimikolwiek drobnoustrojami. Igła, strzykaw­ka i naczynie do przechowywania, łącznie z korkiem lub zatyczką, muszą być wyjałowione (przez wygotowanie lub przez suchą sterylizację), po­dobnie jak skóra, która w miejscu wkłucia powinna być odkażona. Wspo­mniano już paiokrotnie, że do odkażania nie wolno używać alkoholu i roztworów zawierających alkohol (jodyna — jod-alkohol) lub innych substancji redukujących (eter, benzyna). Najlepiej użyć wodnego roztwo­ru sublimatu (1 : 1000) albo wodnego roztworu rivanolu. Naczynia zawie­rające krew powinny być wypełnione po brzegi, tak ażeby przestrzeń po­między poziomem krwi a zamknięciem (korkiem) była jak najmniejsza. Alkohol zawarty we krwi może bowiem — w różnych warunkach tran sportu i przechowywania (ogrzanie) — parować do wolnej przestrzeni po­między krwią a korkiem i w ten sposób w pewnej swej części uchodzić badaniu. Straty alkoholu tym spowodowane mogą wynosić do 2%, gdy probówka zawierająca krew jest wypełniona w dolnej V3 swej długości lub nawet 10%, gdy krew wypełnia tylko 1/6 długości probówki (Radman); straty takie nie mają jednak istotnego znaczenia. Alkohol zawarty w próbce pobranej krwi utrzymuje się. w niej w nie zmienionej ilości i postaci na ogół dość długo. W szczególnych wa­runkach przechowywania mogą zachodzić w próbce krwi zmiany, zmniej­szające lub zwiększające zawartość alkoholu. W większości przypadków są one stosunkowo niewielkie i nie mają większego znaczenia. Z licznych doświadczeń przeprowadzonych przez wielu autorów można wyciągnąć następujące wnioski: Przechowywanie próbek w wyjałowionych i szczelnie zamkniętych na­czyniach (probówkach, buteleczkach) w chłodnej temperaturze (0° do -r;40) nie powoduje w ciągu wielu miesięcy żadnych zmian w zawartości alkoholu. Krew pobrana niejałowo, przechowywana w chłodni nie ulega zmia­nom w ciągu dwóch tygodni. Potem zaczyna się spadek wartości substan­cji redukujących, osiągający po około 40 dniach 0%o (Willeke-Nigmann). W naczyniach uprzednio szczelnie zamkniętych i następnie raz otwiera­nych, przechowywanych w chłodni, spadek zawartości alkoholu po upły­wie 11—15 miesiący wynosił przeciętnie 0,3%, zaś przechowywanych w cieple 0,5%. W tychże warunkach zaobserwowano tworzenie się alko­holu lub innych substancji redukujących (Forster). W próbkach przechowywanych w temperaturze pokojowej następuje w przeważającej liczbie przypadków po upływie kilkunastu lub kilkudzie­sięciu dni szybszy spadek zawartości alkoholu, nawet do 0% (Wilłeke, Nigman, Elbel i in.). Obserwowano również niekiedy — przy krwi po­branej niejałowo — po upływie 4 dni spadek, zaś po 6 dniach wzrost wartości dla substancji redukujących (Marron, Hilbe). We krwi gnijącej przechowywanej w temperaturze wyższej niż pokojowa (ok. 37°C) następuje wzrost substancji redukujących w pro­bówkach wypełnionych do szczytu, natomiast spadek przy probówkach częściowo tylko wypełnionych (Benner).